2025 · 100 × 100 cm, akryl na płótnie W tym obrazie widmowa kaplica wyłania się z morza głębokich błękitów i wzburzonych niebios. Struktura, jednocześnie sakralna i niepokojąca, zdaje się rozpuszczać w swoim otoczeniu — jakby ciężar niewypowiedzianych lęków i pamięci zbiorowych zaczął podmywać jej mury. Strugi karmazynu przenikają eteryczny błękit, sugerując niewidzialne rany i dawną żałobę. Obraz oddaje napięcie pomiędzy wewnętrznym sanktuarium a duszną trwogą — miejscem przeznaczonym na ukojenie, które zostało naznaczone energią lęku. Uchwycona zostaje tu dualność sacrum i niepokoju, gdzie piękno i niepokój współistnieją.